Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΜΑΧΗ

Αναρωτηθήκαμε πολλές φορές το «γιατί», ή αν δεν το είπαμε, τέλος πάντων σίγουρα στεναχωρηθήκαμε, πονέσαμε, ξενερώσαμε, πληγωθήκαμε από όλα εκείνα που τελικά δεν πήγαν έτσι όπως τα σκεφτήκαμε ή έτσι όπως τα θέλαμε. Είναι και αυτή η "άτιμη" η ζωή που καμιά φορά στα φέρνει όλα τούμπα και από εκεί που όλα τα ρυθμίζαμε ρολόι κάποια στιγμή ο χρόνος μπλόκαρε.

Παραπονεθήκαμε έστω λιγάκι, γιατί θα έπρεπε το σύμπαν να συνωμοτήσει υπέρ μας, ή να μάθουμε εν τέλει τον λόγο που γίνονται όλα, ή γιατί δεν έχει ανοίξει αυτή η πόρτα την στιγμή που η άλλη είχε κλείσει με δύναμη στα μούτρα μας.

Σταματήσαμε να πιστεύουμε σε αυτά, τον κυνισμό τον ονομάσαμε ρεαλισμό και αγκαζέ με αυτό προχωρήσαμε. Ρωτάμε τι έχει αξία, διστάζουμε να φτιάξουμε κάτι από την αρχή γιατί τίποτα δεν είναι απόλυτα στο χέρι μας. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να έρθει κάποιος να μας το γκρεμίσει ή να το αρπάξει από μας.

Εμείς οι άνθρωποι συνηθίζαμε να δενόμαστε, με ιδέες, με σκέψεις, με ανθρώπους, με τα όνειρά μας. Αλλά κάτι έγινε στο μεταξύ και φοβηθήκαμε τις συνέπειες του να δένεσαι και να εναποθέτεις όλο σου το είναι σε «πράγματα» που θέλουν χρόνο. Δεν μας αρέσει ο χρόνος, τον φοβόμαστε και αυτόν. «Εδώ δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο» λέμε. Κάτι μακροχρόνιο ζητά από εμάς να είμαστε εκεί, να δουλεύουμε για αυτό μέρα-νύχτα, να ελπίζουμε, να το δημιουργούμε και να το εξελίσσουμε συνεχώς. Δεν είμαστε πια έτσι. Θέλουμε αποτελέσματα και τα θέλουμε εδώ και τώρα, όπως έχω ξαναπεί.

Κι όμως όπως και για τα όνειρα, έτσι και στη ζωή θέλει να είμαστε μαχητικοί. Να μην επαναπαυόμαστε, να έχουμε μια λύση για κάθε της πρόβλημα. Να σηκώνουμε το κεφάλι και να κοιτάμε κατάματα τον ήλιο κάθε πρωί και να λέμε πως σήμερα ξημέρωσε μια άλλη μέρα. Είμαστε δυνατοί από την φύση μας, ας μην απαρνηθούμε και αυτό.

Καλό είναι το βόλεμα αλλά αν το συνηθίσεις σε ρουφάει σε μία απαθή ρουτίνα. Ας αναζητήσουμε το ξεβόλεμα, ας αναζητάμε να βρισκόμαστε συνεχώς έξω από τα νερά μας. Δεν είμαστε ψάρια, θα επιβιώσουμε και το ξέρουμε καλά αυτό.

Αλλά η ζωή δεν είναι θέμα επιβίωσης είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι στιγμές που μπορούμε να δημιουργήσουμε, είναι μια συνεχής διαδικασία μάθησης. Σε αυτή τη ζωή πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να τα ζήσουμε όλα. Αυτά που θα έρθουν και αυτά που θα φέρουμε. Και στην τύχη έχει νόημα να πιστεύουμε και στην μοίρα και στο κάρμα και εν τέλει ας το πούμε όπως θέλουμε. Πέρα όμως από αυτά, καλό είναι να γνωρίζουμε πως τα περισσότερα τα δημιουργούμε εμείς, κι αν αυτή η ιδέα μας κουράζει ψυχολογικά και σωματικά ας σκεφτούμε κατά πόσο το θέλουμε κι αν η απάντηση είναι «έστω και λίγο» ας μην το σκεφτούμε παραπάνω. Ρίσκο; Ρίσκο.

Αυτό είναι η ζωή, μια μάχη. Ή μάλλον, πολλές μάχες μαζί , γιατί θα χρειαστεί να «παλέψουμε» πολλές φορές, και κάποιες κόντρα στον ίδιο μας τον εαυτό. Κάπως έτσι όμως νιώθουμε ζωντανοί, έχουμε κάποιον σκοπό, ένα όραμα για εμάς. Φοβόμαστε; Ναι, φυσικά. Είναι όμως αυτή η ανατριχίλα που μας κάνει να έχουμε όλες μας τις αισθήσεις ενεργές, να ζούμε την ένταση σε όλο μας το κορμί και έτσι ξέρουμε ότι υπάρχουμε.

Άρθρο της Οικονόμου ΜαρίαΓκράτσιας