Η ΕΛΠΙΔΑ, ΛΕΝΕ, ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.

Η ελπίδα, λένε, πεθαίνει πάντοτε τελευταία.

Κάθε λίγο και λιγάκι όμως πολλές από τις μικρές ελπίδες που τρέφουμε πεθαίνουν λόγω της πραγματικότητας που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μας υπενθυμίζει ότι ο δρόμος που έχουμε επιλέξει δεν είναι τόσο λαμπερός όσο φαίνεται. Άλλωστε, αν ήταν όλα τόσο εύκολα στη ζωή και οδηγούμασταν μονομιάς στα «θέλω» μας, δεν θα είχαμε ανάγκη ούτε τα όνειρα ούτε την ελπίδα.

Αλλά εμείς εκεί, ονειροπόλοι και δειλοί να αποδεχτούμε την ήττα, συνεχίζουμε και συνεχίζουμε, περπατώντας για ώρες, μέρες, μήνες σε ένα μονόδρομο που έχει αποδειχτεί κύκλος.

Σε τι άραγε να ελπίζουμε; Ότι ο  κύκλος είναι ευθεία; Αφού είναι κύκλος και αφού στο λένε όλοι και το χειρότερο, το βλέπεις και εσύ, γιατί συνεχίζεις να κόβεις βόλτες;

Ο επιμένων νικά ή τριγυρίζει ώσπου να σβήσει και η τελευταία του ελπίδα; Μπορεί να είναι μόνο η δική μου η αίσθηση, αλλά μήπως η ελπίδα μετατρέπεται σε εγωισμό;

 Ό,τι και αν είναι, οι άνθρωποι δεν μπορούν αποδεδειγμένα να ζήσουν χωρίς την ελπίδα έστω και μία δόση της – και μεταξύ μας ούτε χωρίς μια δόση εγωισμού-αυτά τα δύο συνυπάρχουν μέσα μας. Είναι στη φύση μας, σωστό ή λάθος, αυτοκαταστροφικό ή λυτρωτικό. Τα αποτελέσματα και τα συμπεράσματα δικά σας ο καθένας άλλωστε τραβάει τον δικό του δρόμο, προχωρά με ενθουσιασμό, πέφτει, σηκώνεται, απορρίπτει και απορρίπτεται. Δοκιμάζει έναν άλλο δρόμο,βρίσκει και φίλους στην πορεία του,εμπιστεύεται, συνεχίζει...

Όλα αυτά για τις μικρές ελπίδες που κάνουν την καρδιά του να χτυπάει δυνατά και την ανάσα του να κόβεται. Γιατί, κάποιες φορές, σκέφτεσαι πως θα θυσίαζες κάθε λεπτό μικρής ευτυχίας για να δεις αυτό που βαθιά ήλπιζες να γίνεται πραγματικότητα…

Άρθρο της Οικονόμου ΜαρίαΓκράτσιας