ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΩ

Κάποιοι θα μιλήσουν για παραίτηση, άλλοι θα πουν ότι δεν το θέλαμε αρκετά, άλλοι πάλι  τρίτοι, θα μιλήσουν για μοίρες και πεπρωμένα.

Στην ουσία ήταν συγκυρίες μπλεγμένες με κάποια μπερδεμένα «θέλω» και «πρέπει».  Δεν ήμασταν σίγουροι για αυτό, στην πορεία δεν πήγαινε έτσι όπως το υπολογίσαμε, παρασυρθήκαμε κάπου στη μέση και το τέλος -το οποίο φαινόταν από την αρχή εδώ που τα λέμε- έφτασε.

Την συνέχεια πάνω κάτω τη γνωρίζουμε όλοι. Απογοήτευση, θυμός, λύπη και παντού να μας ακολουθεί το συναίσθημα ότι κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει. Μέσα μας να πάλεται η επιθυμία να συνεχίσουμε τη μάχη, αλλά η λογική να μας ζητάει να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά.

Όλοι έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε έντονα μία κατάσταση ακόμα κι αν αυτή τελειώσει. Η φύση μας άλλωστε είναι τέτοια, δεν είμαστε ρομπότ, είμαστε άνθρωποι, πλημμυρίζουμε από συναισθήματα. Όταν όμως το συναίσθημα εκλείψει η λογική θα είναι πάντα το καταφύγιο μας για να δούμε τα πράγματα όσο πιο καθαρά γίνεται.

Και η λογική θα μας δείξει το δρόμο της αποδοχής. Θα μάς δείξει πώς να αποδεχτούμε τις καταστάσεις έτσι όπως είναι γιατί μετά από τόσο καιρό ίσως να είναι ανούσιο να πολεμάμε  χωρίς αποτέλεσμα. Θα το έχουμε ξαναζήσει άλλωστε. Δεν γίνεται πάντα αυτό που θέλουμε και μερικές φορές ίσως να μην γίνει όσο κι αν το θέλουμε.

Η αποδοχή όμως φέρνει την κάθαρση. Το πνεύμα είναι έτοιμο να δεχτεί τα πράγματα έτσι όπως είναι γιατί δεν χρειάζεται να αναλωνόμαστε σε ό,τι «τρώει» την ψυχή μας αντί να την οδηγεί στην ευτυχία.

Δεν μιλάω για παραίτηση. Έχει ξεπεραστεί εκείνο το στάδιο στο οποίο τα έχουμε δώσει όλα και απλά δεν βγήκε πουθενά, οπότε καιρός είναι να προχωρήσουμε. Χωρίς θυμό, απελευθερωμένοι από τα συναισθήματα εκείνα που μας κρατούσαν δέσμιους σε ό,τι δεν μας έκανε καλό.

Με όλους τους δρόμους ανοιχτούς μπροστά μας, θα μας περιμένουν -όταν θα νιώσουμε έτοιμοι- να παίξουμε το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. Μόνο που ο θησαυρός δεν θα έχει ανούσια λάφυρα αλλά θα κρύβει μέσα του όλα εκείνα που πάντα θα θέλαμε να γίνουμε και να κάνουμε.

Για αυτό, όταν μία κατάσταση δεν τραβήξει άλλο, ας το αποδεχτούμε γιατί ίσως να μην είναι τόσο κατάλληλο για εμάς και το πιο σημαντικό είναι να μην φοβηθούμε αυτό που έρχεται.

Σημασία έχει να μην είμαστε στάσιμοι για αρκετή ώρα. Το μυστικό είναι να προχωράμε και στην τελική, όπου μας βγάλει. Στο μεταξύ να μην ξεχάσουμε να απολαύσουμε την θέα και μετά να συνεχίσουμε. Η ζωή είναι τόσα πολλά πράγματα και εμείς δεν έχουμε δει ούτε τα μισά από αυτά που έχει να μας προσφέρει.

Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι απλά το επόμενο βήμα... 

Άρθρο της ΜαρίαΓκράτσια Οικονόμου