Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΤΑΪΛΑΝΔΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ
Οι πολυαναμενόμενες εκλογές
της περασμένης Κυριακής (24 Μαρτίου) στην Ταϊλάνδη δεν φαίνεται να μπορούν να
αλλάξουν ουσιαστικά το πολιτικό καθεστώς της χώρας. Το στρατιωτικό πραξικόπημα
του 2014 και οι τελευταίες αλλαγές στο Σύνταγμα καθιστούν όλο και πιο
ελεγχόμενη την εκλογή του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησής του από το Στρατό.
Συγκεκριμένα, σε ένα Κοινοβουλευτικό Σώμα 750 θέσεων, εκ των οποίων 500
Βουλευτές και 250 Γερουσιαστές, Πρωθυπουργός αναδεικνύεται ο υποψήφιος που θα
συγκεντρώσει 376 ψήφους. Ωστόσο, οι έδρες στη Γερουσία δεν προκύπτουν από
εκλογές αλλά καθορίζονται από τους στρατιωτικούς, γεγονός που σημαίνει ότι για
να οριστεί ο Πρωθυπουργός δεν χρειάζονται παρά 126 ψήφοι Βουλευτών, κι έτσι, η
χούντα της χώρας, μέσω του πολιτικού της οργάνου (Palang Pracha Rath Party), μπορεί να αναδείξει όποιον εκείνη
επιθυμεί ως αρχηγό της κυβέρνησης.
Επισήμως,
η Ταϊλάνδη, κάποτε γνωστή ως Σιάμ, αποτελεί
μια Συνταγματική Μοναρχία με παράλληλη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής
Δημοκρατίας, ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται στη
συγκεκριμένη περίπτωση.
Ειδικότερα, η Ταϊλάνδη
αποτελούσε, ίσως, το μοναδικό κράτος της περιοχής το οποίο διοικούταν από δική
του, εσωτερική μοναρχία, κι παρόλο που είχε αναπτύξει σχέσεις και συναλλαγές με
τις αποικιακές δυνάμεις της Ινδοκίνας (Γάλλοι- Βρετανοί), δεν βίωσε ποτέ άμεση
παρέμβαση και επικυριαρχία από ξένες δυνάμεις. Το 1932, ύστερα από μια αιματηρή
εξέγερση οργανωμένη από το στρατό, η χώρα εγκατέλειψε το καθεστώς της απόλυτης
μοναρχίας και υιοθέτησε τη Συνταγματική Μοναρχία, ενώ το όνομα της χώρας άλλαξε
επισήμως από Σιάμ σε Ταϊλάνδη.
 |
| Ο Στρατηγός Prayuth Chan-o- cha |
Έκτοτε, ο στρατός θα
παίξει καθοριστικό ρόλο στην πολιτική ιστορία της χώρας. Με 12 επιτυχημένα πραξικοπήματα
ως σήμερα και ένα ιστορικό 20 Συνταγμάτων, η Ταϊλάνδη ανήκει στο γκρουπ των
κρατών με τα περισσότερα στρατιωτικά πραξικοπήματα… Ενδεικτικό είναι ότι τα
τελευταία 20 σχεδόν χρόνια (από το 2000 ως σήμερα), ο στρατός προέβη σε 2
πραξικοπήματα, το 2006 και το 2014.
Για να κατανοήσουμε
καλύτερα τη διαμόρφωση των δυνάμεων στην ταιλανδέζικη πολιτική σκηνή, είναι
θεμιτό να επικεντρωθούμε σε 4-5 χαρακτηριστικά της πολιτικής της ιστορίας.
Πρώτον, η Μοναρχία ήταν ανέκαθεν ένα ισχυρό προπύργιο στην Ταϊλάνδη. Με εξαίρεση
ίσως κάποιες μεμονωμένες περιόδους, ο στρατός επιζητούσε πάντα τη στήριξη του
Παλατιού, ενώ, ακόμα κι όταν πραγματοποιούνταν πραξικοπήματα ενάντια σε
κυβερνήσεις που ανέβαζε το Παλάτι, ποτέ δεν αμφισβητήθηκε ανοιχτά η Βασιλική
εξουσία. Δεύτερον, η χώρα αντιμετωπίζει σε μόνιμη βάση οικονομικές δυσκολίες,
καθώς οι ανισότητες πόλης- υπαίθρου αυξάνονται, ο δανεισμός και τα χρέη
συσσωρεύονται και η διαφορές βορρά- νότου εντείνονται, αφού πολιτικά κόμματα
δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις διαφορές προς όφελός τους(Να
προσθέσουμε ότι στο νότιο τμήμα της χώρας ελλοχεύει ένα αποσχιστικό κίνημα με
ισλαμικές προεκτάσεις).
Τρίτον, οι ελίτ της Ταϊλάνδης, τόσο η Μοναρχία και η
Αριστοκρατία, οι λεγόμενοι «Κίτρινοι», όπως και οι δυνάμεις του στρατού, διαμορφώνουν
ένα πανίσχυρο άκρο- δεξιό, άντι- δημοκρατικό μπλοκ το οποίο καταπνίγει κάθε
φορά τις όποιες διαδηλώσεις για φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος. Εκκινώντας
από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και τον παροξυσμό που συνόδευε τις στρατιωτικές
κυβερνήσεις απέναντι στον κομμουνιστικό κίνδυνο που «απειλούσε» τη χώρα μέσω
του γειτονικού Βιετνάμ, η βίαιη καταστολή διαδηλώσεων υπέρ της Δημοκρατίας ( ή
υπέρ του κομμουνισμού στο Ψυχρό Πόλεμο) αποτελεί κύρια πρακτική των Σωμάτων
Ασφαλείας και του Στρατού. Τέταρτον, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90 μέχρι
και σήμερα, οι όποιες σειρήνες υπέρ της δημοκρατίας είναι προϊόν πολιτικών
κομμάτων που ηγούνται ή αλλιώς χρηματοδοτούνται από Ταϊλανδούς μεγιστάνες. Αυτό
φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συνειδητοί, δημοκράτες πολίτες στην Ταϊλάνδη,
όμως βλέπουμε ότι η μόρφωση, η επαφή με το Δυτικό πολιτισμό, ακόμα και η υιοθέτηση
των κανόνων της ελεύθερης αγοράς, αποτελούν στοιχεία και προνόμια των ευκατάστατων
ατόμων- οικογενειών της χώρας, οι οποίοι φοιτούν στα καλύτερα πανεπιστημιακά
ιδρύματα και αναπτύσσουν μια φιλελεύθερη θεώρηση της διακυβέρνησης.
 |
| Ο πρώην Πρωθυπουργός κι επιχειρηματίας Thaksin Sinawatra |
Επιστρέφοντας στις εκλογές
της Κυριακής, σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, πρώτο σε ψήφους αναδεικνύεται το
κόμμα Palang
Pracha Rath του στρατηγού και εντολοδόχου της χούντας,
Prayuth
Chan- O- Cha, ο οποίος έχει διατελέσει χρέη Πρωθυπουργού
από το 2014 οπότε κι έγινε το Πραξικόπημα κατά της τότε Πρωθυπουργού Yingluck Sinawatra. Δεύτερο έρχεται το κόμμα Pheu Tai, του πρώην Πρωθυπουργού και
επιχειρηματία Thaksin Sinawatra
(αδερφού της Yingluck)
ο οποίος εκδιώχθηκε επίσης από πραξικόπημα το 2006 και ζει αυτοεξόριστος, όπως άλλωστε
και η αδερφή του. Το Pheu
Party ιδρύθηκε το 2008 και αποτελεί
ουσιαστικά τη συνέχεια 2 κομμάτων με ηγέτη τον Thaksin Sinawatra, και τα οποία τέθηκαν εκτός νόμου από
την Εκλογική Επιτροπή. Το πρώτο κόμμα που δημιούργησε ήταν το Thai Rak Thai Party (1998) με το οποίο κατέβηκε στην
πολιτική και εκλέχθηκε Πρωθυπουργός ο Thaksin. Μετά το πραξικόπημα του 2006 και την
αυτό- εξορία του, ο γενικός γραμματέας του TRT, Samak Sundaravej, ανέστησε πρακτικά το κόμμα,
μετονομάζοντάς το σε People’s Power Party (PPP) το 2008 κι αφού και αυτό το κόμμα έπαψε
να υπάρχει κατόπιν εντολής των στρατιωτικών λίγους μόλις μήνες από τη σύστασή
του, η αδερφή του εξόριστου Thaksin,
η Yingluck
Sinawatra, ηγήθηκε
του «νέου» Pheu
Thai Party με το οποίο και αναδείχθηκε
Πρωθυπουργός το 2011 μέχρι την έξωσή της το 2014.
 |
| Η πρώην Πρωθυπουργός Yingluck Sinawatra |
Επιπρόσθετα, την Κυριακή
σημαντική δύναμη συγκέντρωσε κι ένας νέος σχηματισμός, το Future Forward Party, του επιχειρηματία Thanathorn, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει
ένα αναπάντεχο και θετικό αντίβαρο στην εξουσία της χούντας.
Θα εμείνουμε λίγο
περισσότερο στην πολιτική των κομμάτων του Sinawatra, καθώς τα πολιτικά κόμματα που δημιούργησε
δεν έχασαν εκλογική αναμέτρηση από το 2001 έως το 2014, για ένα σημαντικό
δηλαδή χρονικό διάστημα. Όσον αφορά το Pheu Thai Party και γενικότερα την πολιτική των αδελφών
Sinawatra, αυτό
που θα πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι, αρχικά, αναρριχήθηκαν στην εξουσία χάρη
στις ψήφους των φτωχών πληθυσμών της υπαίθρου του βόρειου και βορειο- ανατολικού
τμήματος της Ταιλάνδης, στους οποίους υποσχέθηκαν βελτίωση του επιπέδου διαβίωσής
τους. Ο λόγος για τον οποίο και τα δύο αδέρφια έγιναν “θύματα” στρατιωτικών
πραξικοπημάτων, είναι ότι αφενός προσπάθησαν να μειώσουν την επιρροή του στρατού
στη διακυβέρνηση της χώρας (ίσως και της Μοναρχίας) κι αφετέρου επιχείρησαν να
μεταφέρουν κονδύλια από τον αμυντικό προϋπολογισμό για τη χρηματοδότηση
κοινωνικών προγραμμάτων. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, οι Sinawatra ήρθαν αντιμέτωποι και με την πολιτική-
οικονομική και στρατιωτική ελίτ της Ταϊλάνδης που ήταν εμφανώς δυσαρεστημένη με
τις συνεχείς επανεκλογές τους και τη δύναμη που συγκέντρωναν. Φυσικά, η
οικογένεια Sinawarta
έχει κατηγορηθεί για διαφθορά και παραβίαση του εκλογικού νόμου, ενώ δεν
μπορούμε να ισχυριστούμε ότι απολαμβάνουν της στήριξης όλης της μερίδας του
πληθυσμού, καθώς συγκρούσεις μεταξύ των «Κίτρινων» (Μοναρχικών) και των «Κόκκινων»
(υποστηρικτών των Sinawatra)
αποτελούν συχνό φαινόμενο στους δρόμους της Bangkok, ειδικά σε περιόδους υψηλής πολιτικής
πόλωσης.
 |
| Ο βασιλιάς της Ταιλάνδης Vajiralongkorn |
Τελικά, για να επέλθει η
εκδημοκρατικοποίηση του ταιλανδέζικου καθεστώτος χρειάζεται σίγουρα κάτι παραπάνω
από τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών. Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν
αίρονται αυτόματα με την εκλογή μιας «δημοκρατικής» κυβέρνησης. Ένα, ίσως, παράθυρο
ελπίδας προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε να αποτελέσει η στάση του νέου
Βασιλιά, Vajiralongkorn,
που βρίσκεται στο θρόνο από το 2016 και ο οποίος δεν φημίζεται για τις πολύ καλές
του σχέσεις με το στρατιωτικό παράγοντα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα
δούμε σύντομα μια ουσιαστική αλλαγή της πολιτικής κατάστασης στη χώρα. Όσο ο
φαύλος κύκλος των πραξικοπημάτων- της διαφθοράς- της καταστολής και του τρόμου
αναπαράγονται στο πολιτικό σύστημα της Ταϊλάνδης, κανένας πολιτικός φορέας και
καμία φιλελεύθερη επιχειρηματίας- πολιτικός δεν θα είναι αρκετοί για να γκρεμίσουν
το τείχος της αυταρχικής αυτής εξουσίας.
Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας
Πηγές:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου