ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ

Στην ζωή μας θα συναντάμε πολλούς ανθρώπους που θα  μας σημαδεύουν με ένα μοναδικό τρόπο. Θα αφήνουν μικρά ή μεγάλα κομμάτια του εαυτού τους πάνω μας έτσι για να μην μπορούμε εύκολα να τους ξεχάσουμε. Έτσι κι εμείς με τη σειρά μας αφήνουμε και δικά μας κομμάτια, τα πιο μικρά ή τα πιο σημαντικά που δεν γυρνάνε πίσω. Τίμια ανταλλαγή. Ό,τι δίνεις, δεν επιστρέφεται.

Τα κομμάτια ανθρώπων που θέλαμε να κρατήσουμε θα υπάρχουν πίσω από κάθε μας πράξη, κάθε μας σκέψη. Ήταν τόσο γενναιόδωροι που μας άφησαν λίγη από την σοφία τους να την χρησιμοποιήσουμε στα δύσκολα και λίγο από την αγάπη τους για να γυρνάμε κάπου όταν το έχουμε ανάγκη. Αυτούς τους ανθρώπους θα τους κρατάμε μέσα μας λίγο από τύχη, αλλά κυρίως από επιλογή. Γίνανε το φως στο σκοτάδι μας , δημιούργησαν τα γέλια και σκούπισαν τα δάκρυα. Μας δέχτηκαν έτσι όπως ήμασταν και συνέβαλαν στην εξέλιξή μας.

Είτε είναι οικογένεια  είτε έγιναν στην πορεία, εμείς θα τους χρωστάμε πολλά. Έπλασαν την μεριά εκείνη του χαρακτήρα μας με τέτοιον τρόπο που ίσως και να μην μπορούσαμε να το κάνουμε από μόνοι μας. Μας χάρισαν χρώματα, αρώματα και εικόνες από άλλους κόσμους και εμείς είδαμε τα πράγματα με άλλη ματιά. Ακόμα κι αν δεν τους έχουμε ευχαριστήσει ποτέ, αναγνωρίζουμε την συμβολή τους σε κάθε μας πράξη.

Υπάρχουν όμως και κομμάτια ανθρώπων που δεν κρατάμε από επιλογή αλλά άφησαν τα κομμάτια τους με τέτοιο τρόπο που το να τα αποχωριστούμε μας είναι δύσκολο. Δεν πέρασαν από την ζωή μας με τον τρόπο που θα θέλαμε αυτό να γίνει. Μείνανε μέσα μας περισσότερο καιρό από όσο έμειναν δίπλα μας. Ή μείνανε περισσότερο καιρό από όσο έπρεπε, αρκετό για να πάρουν κι από εμάς κομμάτια που τώρα πια δεν γυρίζουν πίσω.

Κάποιοι πέρασαν σαν ένα διάλλειμα από την μονοτονία κάνοντας όμως ένα δυνατό θόρυβο φεύγοντας από την ζωή μας. Είναι και εκείνοι που πιστέψαμε ότι ήρθαν για να μείνουν αλλά στην ουσία ήταν πάντα φευγάτοι.

Οι πράξεις τους είχαν αντίκτυπο πάνω μας. Μας άλλαξαν. Γίναμε καχύποπτοι, δύσπιστοι, λίγο αυστηροί και απόλυτοι. Ταυτόχρονα ένα μέρος μας χαίρεται που ήρθαν στη ζωή μας και το άλλο εύχεται να είχαμε αλλάξει δρόμο όταν έπρεπε. 

Αν ήταν φαγητό, η γεύση τους θα άφηνε λίγη πίκρα προς το τέλος. Αλλά για κάποιο λόγο επιμένουμε να τους αφήνουμε να πλανιούνται μέσα μας και να κυριεύουν το μυαλό μας. Απορούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό που τους αφήνει να έχουν τέτοια δύναμη πάνω μας μετά από τόσο καιρό. Αν ήταν για να μείνουν θα ήταν ήδη εδώ και εμείς δεν θα μέναμε με τόσα αναπάντητα ερωτήματα μέσα μας. Σωστά;

Ίσως, τελικά, θα ήταν καλύτερα να κρατήσουμε τα κομμάτια εκείνα που ενώνονται και φτιάχνουν κάτι όμορφο και τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε να φύγουν από μέσα μας για να μην μας βαραίνουν πια. Είτε το ονομάσουμε κάρμα, είτε μάθημα ,είτε πούμε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο, καλό είναι να μπαίνει μία “τελεία” και να κλείνει καλά η πόρτα για να είμαστε σίγουροι. Ας μείνουν απέξω αφού έτσι το επέλεξαν και αυτό θα το πούμε χωρίς ίχνος πικρίας ,γιατί θα έχουμε απελευθερωθεί πρακτικά και νοητικά από όλα εκείνα τα δεσμά που μας κρατούσαν “φυλακισμένους” σε καταστάσεις που δεν μας βοηθούσαν να κάνουμε το επόμενο βήμα. 

Άρθρο της ΜαρίαΓκράτσια Οικονόμου