ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όλοι έχουμε ζήσει, ζούμε, θα ζήσουμε και θα ξαναζήσουμε εκείνο το μεταβατικό στάδιο στη ζωή μας που όλα γύρω μας είναι ρευστά.

Είναι σαν να βρισκόμαστε σε ένα μονοπάτι και να έχουμε μπροστά μας κάποιες εναλλακτικές. Εμείς, αδύναμοι εκείνη τη στιγμή να πάρουμε αποφάσεις ,έχουμε στήσει ένα πάρτι συναισθημάτων. Οι πράξεις μας θολές, η στάση μας ακραία απαθής ή ακραία συναισθηματική. Λάθη και σωστά μπερδεύονται και μάχονται μεταξύ τους.

Στην πραγματικότητα γινόμαστε παρατηρητές της ίδιας της ζωής μας που περνάει και ελάχιστα μπορούμε να την ελέγξουμε.

Η μετάβαση αυτή περιέχει την έννοια του προσωρινού. Είναι η φάση εκείνη της εσωτερικής αναζήτησης που αναρωτιόμαστε τι ακόμη χρειαζόμαστε για να νιώσουμε ολοκληρωμένοι. Η προσωρινή αυτή κατάσταση είναι η γέφυρα που ενώνει εμάς τους ίδιους με όλα όσα φανταστήκαμε για την ζωή μας και που για λίγο έχουν πάρει μια αναβολή.

Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να ονειρεύεται πράγματα που θα μας έκαναν να νιώσουμε όμορφα, όπως το να μάθουμε εκείνη την ξένη γλώσσα, να πηγαίναμε εκείνο το ταξίδι, να πιάναμε δουλειά εκεί που θέλαμε, να χάναμε εκείνα τα κιλά που θα μας κάνουν να νιώθουμε πιο όμορφους και πολλά άλλα. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι ότι συνήθως η υλοποίησή τους θέλει χρόνο και οι ανθρωπότητα δεν τα πάει καλά με αυτόν. Είμαστε βιαστικοί, θέλουμε αποτελέσματα και τα θέλουμε τώρα μερικές φορές χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και αυτό είναι συνήθως που χαλάει το πράγμα, γιατί  αν δεν βλέπουμε αποτελέσματα απογοητευόμαστε και τα παρατάμε.

Όπως είπα και σε προηγούμενο post μου, το ότι δεν έχουμε κάνει ακόμα αυτά που θέλουμε δεν θα πρέπει να μας απογοητεύει, αντιθέτως σημαντικό είναι να ζούμε το σήμερα και να είμαστε καλά με αυτό. Αυτό συνεχίζω να πιστεύω, απλώς αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι υπάρχουν φορές που νιώθουμε συμβιβασμένοι σε καταστάσεις που δεν μας ταιριάζουν πλέον και ενώ κρίνουμε πως είναι καλό να πάρουμε κάποιες αποφάσεις για να δράσουμε προς εκεί που θα είμαστε εμείς καλύτερα με τον εαυτό μας και τη ζωή μας, καθυστερούμε και εν τέλει τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Για πόσο καιρό θα ζούμε μόνο στη φαντασία μας αυτά που πάντα θέλαμε να ζήσουμε; Για πόσο καιρό θα λέμε «θα» και θα περιμένουμε χωρίς να κάνουμε κάτι για αυτό;

Ίσως να πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον χρόνο και να τον αφήσουμε να περάσει με τον τρόπο που αυτός ξέρει. Ή καλύτερα να ξεχάσουμε τελείως τον παράγοντα χρόνο και να ενδιαφερθούμε περισσότερο για το ταξίδι παρά τον προορισμό. Μπορούμε και να μην σκεφτούμε τίποτα από τα προηγούμενα και απλώς να πηγαίναμε ευθεία προς τον άνθρωπο εκείνο που πάντα θέλαμε να γίνουμε με λίγο -γιατί όχι- ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για τους μικρούς στόχους και τα μικρά όνειρα, εδώ μιλάμε και για το κάτι μεγαλύτερο που θα έφερνε την αλλαγή, που αυτή τη στιγμή και μόνο στην σκέψη του ανατριχιάζουμε. Τα όνειρα λοιπόν μπορούν να μένουν όνειρα ή μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αρκεί να φύγεις από το προσωρινό που ζεις. Το «θα» δεν θα προσδιορίζει κάτι τόσο μακρινό αλλά μία προτροπή να ξεκινήσεις από σήμερα να δημιουργείς το αύριο. Να θυμάσαι, ακόμα κι αν ο προορισμός δεν ήταν αυτό που περίμενες , το ταξίδι σίγουρα θα σε αποζημιώσει. 

Άρθρο της Οικονόμου ΜαρίαΓκράτσιας