ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ORBAN

Στη διάρκεια της καθιερωμένης ομιλίας του για την Κατάσταση του Έθνους (State of the Nation) στις 10 Φεβρουαρίου, ο Ούγγρος Πρωθυπουργός, Viktor Orban, ανακοίνωσε ένα πιο διευρυμένο πακέτο οικονομικής ενίσχυσης που θα λειτουργήσει ως κίνητρο για το δημογραφικό πολλαπλασιασμό των Ούγγρων. Ο λόγος για το «Σχέδιο Δράσης και Προστασίας της Οικογένειας» (Family Protection Action Plan), ένα αισιόδοξο πλάνο που στοχεύει στην καταπολέμηση των αρνητικών δημογραφικών δεικτών της χώρας.

Συγκεκριμένα, το Σχέδιο στηρίζεται σε 7 προτάσεις- οι πιο σημαντικές μεταξύ αυτών είναι: α) κάθε γυναίκα κάτω των 40 ετών, που θα παντρεύεται και θα κάνει οικογένεια, δικαιούται να ζητήσει προνομιακό δάνειο έως περίπου 31.592 ευρώ, του οποίου η αποπληρωμή θα αναβάλλεται για περίοδο 3 ετών από τη γέννηση του πρώτου παιδιού και άλλων 3 ετών από τη γέννηση του δεύτερου, επιπλέον το 1/3 του χρέους θα διαγράφεται με τη γέννηση του δεύτερου παιδιού, ενώ αν η οικογένεια αποκτήσει και τρίτο παιδί, τότε το υπολειπόμενο χρέος σβήνεται οριστικά, β)νέα επιδόματα θα δίνονται σε πολύτεκνες οικογένειες, γ) οι γυναίκες που μεγαλώνουν από 4 παιδιά και πάνω θα εξαιρούνται τελείως από τις φορολογικές τους υποχρεώσεις και δ) η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να χορηγεί επιπλέον οικονομική ενίσχυση για την αγορά αυτοκινήτων με καθίσματα τουλάχιστον 7 ατόμων.

Όπως ήταν φυσικό, ο Orban ενέταξε την όλη ρητορική του περί του εθνικού δημογραφικού ελλείματος σε αντιδιαστολή με την παγκοσμιοποίηση και την μετανάστευση, υποστηρίζοντας πως «Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα κι όχι η υποδοχή ξένων μεταναστών που προωθούν οι Βρυξέλλες». Μέσα σε αυτό το κλίμα, και με την προσοχή να στρέφεται στις ευρωεκλογές του Μαΐου, φαίνεται πως η ουγγρική ηγεσία εντείνει τις αντι- δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της, όπως η έξωση του Πανεπιστημίου Κεντρικής Ευρώπης από τη Βουδαπέστη, ο νόμος- δουλείας που αυξάνει τις ώρες εργασίας και τις υπερωρίες χωρίς να λαμβάνει υπόψη το μισθολογικό κόστος αλλά και τον κόπο των εργαζομένων- εδώ ο Orban φαίνεται να τα πηγαίνει καλά με την παγκοσμιοποίηση και τους Γερμανούς βιομηχάνους που σε άλλες περιπτώσεις εξορκίζει- και τέλος, το φαινόμενο της συγκέντρωσης όλων των μέσων εξουσίας στο κόμμα του, αφού τα περισσότερα και μεγαλύτερα ειδησεογραφικά δίκτυα της χώρας βρίσκονται υπό την επιρροή του.

Ωστόσο, πέρα από τη γενικότερη κριτική στην πολιτική του Orban, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η «Οικογενειακή Πολιτική» του αποτελεί ίσως ένα μικρό αλλά ελπιδοφόρο σήμα ενεργοποίησης του ευρωπαικού κοινωνικού κράτους που έχει χάσει πολύτιμο έδαφος σε όλη την ήπειρο. Αν καταφέρει και υλοποιήσει τις εξαγγελίες του, η Ουγγαρία θα δώσει το παράδειγμα μιας χώρας που αρνείται να αποτελεί ένα κράτος «ηλικιωμένων», έναν κίνδυνο που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη. Κι ίσως, ποιος ξέρει, στην περίπτωση αυτή ο Ούγγρος Πρωθυπουργός να είχε τη στήριξη κι άλλων ομολόγων του, αν δεν έπεφτε πάλι στις εμμονές του για το μεταναστευτικό.

Ήδη από την διάλυση της ΕΣΣΔ, χιλιάδες Ούγγροι αναζήτησαν στο εξωτερικό καλύτερες ευκαιρίες εργασίας και διαβίωσης, έγιναν μετανάστες υπό δύσκολες συνθήκες σε μια επισφαλή και μεταβατική περίοδο. Θα ήταν λοιπόν θεμιτό, ο κύριος Orban, και κάθε ηγέτης, να προβαίνει σε όποιο αναγκαίο μέτρο για την τόνωση της κοινωνικής συνοχής και ευημερίας του λαού του, ναι, αλλά να μην προσπαθεί κάθε φορά να μετατρέπει ένα λόγο περί κοινωνικού προβληματισμού σε παραλήρημα κατά των «απολίτιστων ξένων μεταναστών που κατακλύζουν τη χώρα μας».

Κάπου θα πρέπει να μπει ένα όριο στον λαϊκισμό… γιατί αλλιώς, ποιό το κίνητρο να δημιουργήσει κάποιος τη δική του οικογένεια σε μια χώρα πολιτικά ανελεύθερη, εργασιακά καταπιεστική και κοινωνικά ξενόφοβη;

Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας