ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ JABOTINSKY

1923. Η περιοχή της Παλαιστίνης είχε περάσει στα χέρια των Βρετανών, ήδη από την ανεπίσημη συμφωνία Sykes-Picot(1916) και την συνακόλουθη Συνθήκη του Sanremo(1920)που παραχώρησε το παλαιστινιακό έδαφος με το καθεστώς της «Εντολής» στο βρετανικό στέμμα.
Ωστόσο, ήδη από τις αρχές του 20^ου αιώνα, χιλιάδες Εβραίοι είχαν επιλέξει να εγκαταλείψουν την αφιλόξενη πια ευρωπαϊκή ήπειρο και να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη, γεγονός που ενισχύθηκε και από τις αποφάσεις του Σιωνιστικού Συνεδρίου(1897), βάσει του οποίου οι Εβραίοι εξέφρασαν την επιθυμία δημιουργίας δικής τους εθνικής «εστίας» στα αρχαία ιουδαϊκά εδάφη. Οι Βρετανοί όμως, ανησυχώντας για την αυξανόμενη εβραϊκή παρουσία στην Παλαιστίνη, καθώς και τη δυσαρέσκεια που αυτή θα προξενούσε στους ντόπιους αραβικούς πληθυσμούς, εξέδωσαν το 1922 μια «Λευκή Βίβλο» που έθετε όριο στον αριθμό των Εβραίων που μπορούσαν να μεταναστεύουν στην περιοχή.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, ο αρχηγός του Ρεβιζιονιστικού Σιωνιστικού Κόμματος, Ze’ev Jabotinsky, προχωρά στη συγγραφή ενός κειμένου- ορόσημο για τις επιδιώξεις των Εβραίων στην Παλαιστίνη, που εμπνέουν ακόμα και σήμερα ορισμένους κύκλους της δεξιάς πτέρυγας του πολιτικού συστήματος του Ισραήλ, μεταξύ αυτών και μελών του κυβερνώντος κόμματος Likud.

Στην έκθεσή του, ο Jabotinsky αναφέρεται αρχικά στους λόγους για τους οποίους δεν ήταν πιθανό να συναφθεί εκείνη την εποχή μια συναινετική συμφωνία μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών για τη διακυβέρνηση της Παλαιστίνης. Για τον Εβραίο πολιτικό, εμπόδιο αποτελούσε η εχθρική στάση των Αράβων απέναντι στο Σιωνιστικό όραμα, στάση που- παραδόξως- δικαιολογεί, υποστηρίζοντας ότι «παγκοσμίως, κάθε ντόπιος πληθυσμός αντιστέκεται απέναντι στους αποίκους». Προχωρώντας, αρνείται πως υπάρχει πρόβλημα αλληλοκατανόησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, υποστηρίζοντας πως οι Άραβες έχουν καταλάβει πολύ καλά τα σχέδια και τις επιδιώξεις των Εβραίων!

Παρόλα αυτά, το πιο δυνατό σημείο της έκθεσης Jabotinsky αποτελεί η αναφορά του περί «Σιδηρού Τείχους» (Iron Wall), το οποίο θα υπερκεράσει τελικά κάθε συζήτηση για τη διευθέτηση της εβραϊκής υπόθεσης στην Παλαιστίνη, και θα δημιουργήσει ένα τεχνητό σύνορο μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Άλλωστε, σκοπός του Ρεβιζιονιστικού Σιωνισμού ήταν η δημιουργία εβραϊκού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένων και των εδαφών της σημερινής Ιορδανίας. Στόχος που θα πραγματοποιούνταν μέσω της σταδιακής πληθυσμιακής και στρατιωτικής υπερίσχυσης των Εβραίων. Επακολούθως, ένα ισχυρό, de facto, εβραϊκό κράτος θα μπορούσε να έρθει σε διαπραγματεύσεις με τη μειονοτική πλέον αραβική μερίδα του πληθυσμού, η οποία θα συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με εμφανώς μειωμένη ισχύ.

Αυτό ήταν το σχέδιο του Jabotinsky, του ιδεολογικού κήρυκα του Σιωνισμού, ο οποίος φυσικά επηρεάστηκε από το έργο του πατέρα του σύγχρονου Σιωνισμού, Theodor Herzl (1860-1904). Παρά τις προσπάθειες του εβραϊκού λόμπι να πείσει Βρετανούς και Αμερικάνους να θέσουν υπό την προστασία τους μια Παλαιστίνη που θα περνούσε σταδιακά σε Εβραϊκά χέρια, η πολιτική των Μ. Δυνάμεων στο ζήτημα παρέμεινε αμφίσημη ως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά, ο Jabotinsky πέθανε στις ΗΠΑ το 1940, πριν καταφέρει να δει τα σχέδιά του να γίνονται πραγματικότητα. Όμως, οι επόμενες γενιές εβραίων σιωνιστών κράτησαν ζωντανή την παρακαταθήκη του, η οποία είναι ακόμα και σήμερα πανταχού παρούσα μεταξύ των Ισραηλινών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο ιστορικός Benzion Netanyahu, ένθερμος συνεχιστής του έργου του Jabotinsky και πατέρας του σημερινού Ισραηλινού Πρωθυπουργού, Benjamin Netanyahu.

Ολόκληρο το κέιμενο Jabotinsky εδώ

Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας