ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ 2019

"... χρειαζόμουν να πιστέψω πως είχα κάνει τα πάντα μόνη μου. Ήθελα να νιώσω όσο πιο έντονα γινόταν τον ίδιο μου τον εαυτό, την αξία μου, την αυτονομία των ικανοτήτων μου."

  Νέος χρόνος, νέα σχέδια, καινούργες υποσχέσεις κι όμως η αγάπη για ένα καλό βιβλίο μένει πάντοτε η ίδια.

Μια αφήγηση που σε ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς, που σε μαγνητίζει με τη ροή και την εξελικτική φύση της ιστορίας, που δίνει, ίσως, νέα διάσταση σε καταστάσεις που θεωρούσαμε τετελεσμένες κι όμως που είναι ακόμα ζωντανές, έτοιμες να πάρουν την τροπή που θα επιλέξουμε να τους δώσουμε...

  Εγκαινιάζουμε, λοιπόν, το 2019 με ένα καλογραμμένο, βιωματικό και στοχαστικό βιβλίο. Ο λόγος για το μυθιστόρημα "Η χαμένη κόρη" της Έλενα Φερράντε, της ιταλίδας συγγραφέα της δημοφιλούς Τετραλογίας της Νάπολη. Η ιστορία στρέφεται γύρω από την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, τη Λήδα, μια γυναίκα 48 πια ετών, που δημιούργησε τη δική της οικογένεια σε νεαρή ηλικία και που σύντομα ήρθε αντιμέτωπη με το (γυναικείο) δίλημμα: "Να αφιερωθώ στη φροντίδα των παιδιών και της οικογένειας ή να κυνηγήσω την καριέρα που τόσο ονειρεύομαι;". 

  Εκ πρώτης όψεως, το θέμα δεν φαίνεται κάτι το πρωτότυπο και ξεχωριστό, έχοντας ειδικά κατά νού τον ευρύ κατάλογο μιας αχανούς βιβλιογραφικής θεματολογίας. Χάρις, όμως, στην ευρηματική πέννα της συγγραφέως, η πλοκή του έργου καταφέρνει να κινητοποιεί συνεχώς την προσοχή και το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ενόσω αυτός βυθίζεται όλο και περισσότερο στην άβυσσο των σκέψεων της πρωταγωνίστριας. Εντούτοις, τη Φερράντε δεν την απασχολεί τόσο να δώσει μια αξιολογική χροιά στην ιστορία της. Δεξιοτεχνικά, μέσα από το στοχασμό της Λήδας, την αφήγησή της, καθώς και τους ανθρώπους που συναντά ενώ περνάει τις διακοπές της σε ένα γραφικό παραθαλάσσιο χωριό της νότιας Ιταλίας, ο αναγνώστης καλείται να αποποιηθεί το ρόλο του "κριτή" των χαρακτήρων και να υιοθετήσει το πιο ουσιαστικό έργο του να προσπαθήσει να κατανοήσει τον ψυχικό κόσμο της γυναίκας- της μητέρας- της καθηγήτριας...3 ιδιότητες που περιγράφουν την ηρωίδα μας και της προσκομίζουν ένα βάρος που δεν ήταν μάλλον ποτέ έτοιμη να διαχειριστεί. 

  Για ακόμα μια φορά, η Φερράντε φέρνει στο προσκήνιο ένα ζήτημα απτό, καθημερινό, κι όμως τόσο παραμελημένο. Αναμφίβολα, η ιστορία της Λήδας, το ξετύλιγμα των σκέψεών της, έχει κάτι το αφοπλιστικά ειλικρινές, μια ηχηρή ομολογία χωρίς προσχήματα και υπεκφυγές. Έρχεται αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό, με τα βιώματά της, εκέινη απέναντι στις κοινωνικές νόρμες, σε όσους βιάστηκαν να την κρίνουν με το γνωστό ύφος του Μεγάλου Ιεροεξεταστή...

Τελικά, το αν υπερίσχυσαν οι τύψεις, το μητρικό ένστικτο ή ο επαναστάτης που βρίσκεται μέσα της, αυτό η Φερράντε το αφήνει στην κρίση μας.... ή μήπως όχι;

Της Οικονόμου Στεφανίας