ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

Ενότητα ή διάσπαση; Πολιτική ορθότητα ή πολιτική ανορθοδοξία και λαϊκισμός;... Σ' αυτά τα ερωτήματα καλείται να δώσει ακριβείς αλλά ταυτόχρονα και επώδυνες απαντήσεις η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά.

Ειδικά αυτό το διάστημα, με το μεταναστευτικό ζήτημα να σπέρνει τη διχόνοια ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις ευρωεκλογές να διεξάγονται σε 8 περίπου μήνες, τα χρονικά περιθώρια όλο και στενεύουν.

Ποιος είναι όμως ο άμεσος αντίκτυπος αυτών των,ομολογουμένως, διχαστικών διλημμάτων για τον ευρωπαϊκό δεξιό χώρο; 

1) Ενότητα ή Διάσπαση

Με αφορμή την κρίση του μεταναστευτικού και τη στάση του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orban,οι συζητήσεις στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (EPP) φουντώνουν γύρω από την πιθανότητα "έξωσης" του ουγγρικού κυβερνητικού κόμματος (Fidesz) από τους κόλπους της ευρωπαϊκής δεξιάς οικογένειας.Ρεαλιστικά σκεπτόμενοι,το ενδεχόμενο αυτό φαντάζει αρκετά απόμακρο, παρά τη ψήφο Weber υπέρ της πρότασης που ανοίγει το δρόμο για την εξέταση της κατάστασης του Κράτους Δικαίου στην Ουγγαρία και την εφαρμογή του άρθρου 7 της ΣΕΕ.Με τις ακραίες δεξιές φωνές να πληθαίνουν όλο και περισσότερο στη γηραιά ήπειρο,είναι προφανές πως μια ακόμα περιθωριοποίηση ή και καταδίκη των συντηρητικών δυνάμεων θα μειώσει αισθητά τις έδρες αλλά και τη δύναμη του EPP,κάτι που γνωρίζει άριστα ο κ. Weber κι οι συνεργάτες του.Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν αμφισβητεί ότι τους τελευταίους μήνες η δυσαρέσκεια μεταξύ των δεξιών ευρωβουλευτών γίνεται πιο αισθητή από ποτέ. Φιλελεύθεροι-Συντηρητικοί-Ακραίοι....ο ευρωπαϊκός δεξιός χώρος, που μέχρι χθες καυχιόταν για την ενότητα και την ομοιογένεια των θέσεών του σε θέματα ζωτικής σημασίας, φαίνεται πως δεν θα ξεφύγει από τη μάστιγα του κατακερματισμού και της πολυσυλλεκτικότητας που χαρακτηρίζει διαχρονικά το αντίπαλο κομματικό στρατόπεδο,εκείνο της Αριστεράς!

Ο Weber, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στην Ευρωβουλή και υποψήφιος, όπως φαίνεται, για την προεδρία της Κομισιόν.

2)Πολιτική ορθότητα ή Λαϊκισμός

Οι παραδοσιακές αξίες της Χριστιανοδημοκρατίας σε συνδυασμό με τη φιλοσοφία του πολιτικού φιλελευθερισμού, αποτελούν το κράμα που έδωσε υπόσταση σε αυτό που ονομάζεται "ευρωπαϊκή κεντροδεξιά".Τι συμβαίνει,όμως, όταν η σύγχρονη πραγματικότητα μοιάζει να αμφισβητεί μία προς μία αυτές τις αξίες και να παραχωρεί τη θέση τους σε πολιτικούς αριβίστες και δημαγωγούς- καιροσκόπους;Αν δεχτούμε πως οι αξίες δίνουν καρπό και ουσία στην πολιτική σκέψη, τότε το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στις κεντρώες- μετριοπαθείς και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στην ακραία ρητορική και το λαϊκισμό, κρίνεται επιτακτικό για τον ευρωπαϊκό κεντροδεξιό χώρο.Για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της ελάχιστης ηθικής δέσμευσης μπροστά στα ιδεώδη του παρελθόντος, η διάσπαση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, για να επανέλθω στο παραπάνω δίλημμα,δεν θα πρέπει να καθυστερήσει για λόγους εκλογικής τακτικής.Μπορεί οι σημερινοί ψηφοφόροι να τιμωρήσουν συνολικά τις μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις για τα λάθη του χθες και του σήμερα (;) στις επικείμενες ευρωεκλογές,όμως μια πιο μακροχρόνια στρατηγική για το μέλλον των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων επιτάσσει μια στέρεη και πιστή στις αξίες της κεντροδεξιάς παράταξη,που δεν θα αλλοιώνεται από τις περιστάσεις και τα πολιτικά παιχνίδια ηγετών που κινούνται με μόνο άξονα το δικό τους προσωπικό συμφέρον.

Ο Ούγγρος Πρωθυπουργός, Viktor Orban.

Εν τέλει, οι προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου, με αποκορύφωμα τις μεταναστευτικές ροές,αποκαλύπτουν τα όρια της πολιτικής συνεργασίας και ομοφωνίας της ευρωπαϊκής δεξιάς οικογένειας.Αυτή είναι η εποχή της μεγάλης πόλωσης αλλά ίσως και των μεγάλων ευκαιριών,θα μπορούσαμε να δηλώσουμε κάπως πιο αισιόδοξα.Ωστόσο, ο επαναπροσδιορισμός του δεξιού ρεύματος αποτελεί μια χρονοβόρα διαδικασία και ο χρόνος είναι ένα ακόμα στοιχείο που λείπει από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα...Στο μεταξύ, οι κοινωνίες της γηραιάς ηπείρου, δυσαρεστημένες από την υφιστάμενη κατάσταση, στρέφουν μέρα με τη μέρα την πλάτη τους στον παραδοσιακό δεξιό χώρο, δίνοντας ψήφο "απελπισίας" (κι όχι τόσο εμπιστοσύνης)  σε πιο ακραίες και αντιδραστικές πολιτικές αντιλήψεις...

Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας