ΠΕΡΙ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

 Πόσο δογματικός μπορείς να είσαι στα 20 σου;Μέσα από ποια κυάλια αντικρίζεις τον κόσμο;Αλήθεια,γιατί τόσος φανατισμός;

 Ερωτήσεις που επιδέχονται κάθε είδους απαντήσεις και φαινόμενα που ξεπερνούν τις κοινές εξηγήσεις. Όπως ακριβώς και το φαινόμενο της μαζικής "δογματοποίησης" της σύγχρονης φοιτητικής νεολαίας. Νέοι που εντρυφούν με όλο τους το είναι στις αβύσσους μιας ιδέας, μιας σκέψης, ενός μανιφέστου και στο τέλος καταλήγουν να πνίγονται στις ίδιες θάλασσες στις οποίες ταξίδευαν χρόνια ολόκληρα. Νέοι που έχουν σχηματίσει ήδη μια άποψη (και μάλιστα απόλυτη) για τον κόσμο, χωρίς καν να τον έχουν βιώσει σε όλες του τις εκφάνσεις. Με εμπειρίες λειψές, ακρωτηριασμένες και μονοδιάστατες. Κι έτσι, σίγουροι πάντα για την ισχύ των αντιλήψεών τους, δεν δέχονται κανέναν που θα τολμήσει να αμφισβητήσει έστω και μια σπιθαμή από το ιερό χώμα των ψευδαισθήσεών τους.

  Προσοχή εδώ αγαπητέ αναγνώστη!Πρόθεσή μου δεν είναι να κατακρίνω τη συνειδητή και καλοδεχούμενη ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των νέων απέναντι σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. 

  Αναφέρομαι συγκεκριμένα σε ένα τμήμα του στρατευμένου φοιτητικού κόσμου που απαξιεί συνεχώς όποια φωνή του εναντιώνεται ή και του προβάλλει εύλογους προβληματισμούς.Σαν μια κασέτα θα ξεστομίσουν το ποίημά τους και θα φύγουν...το έμαθαν καλά το μάθημά τους φαίνεται.

 Κι όμως, πέρα από κάθε ειρωνία,η σημερινή νεολαία έχει ανάγκη κάτι περισσότερο από δογματικούς παπαγάλους και ιδεολογικά φερέφωνα. Έχει χορτάσει από λόγια,από όποια κατεύθυνση κι αν αυτά προέρχονται, κι ελπίζει να δεί την αλλαγή,που της υπόσχονται,να γίνεται πράξη. Μια αλλαγή ωστόσο που θα προμηνύει ένα καλύτερο αύριο για όλους,μηδενός εξαιρουμένου,κι όχι πάλι για τους λίγους κι εκλεκτούς, είτε αυτοί έχουν τις ρίζες τους στα δεξιά είτε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.

 Κάτι τέτοιο όμως μπορεί να προχωρήσει μέσα από το συνεχή διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων κι ιδεών και η προσοχή της φοιτητικής νεολαίας θα πρέπει να επικεντρωθεί ακριβώς στο να ακούγονται όλες οι φωνές(αναφέρομαι στην απλή εκφορά απόψεων. Αυτό δεν σημαίνει ό,τι κάθε άποψη θα πρέπει να γίνεται απόλυτα σεβαστή, ειδικά όταν αυτή στοχεύει στην πρόκληση σωματικής ή υλικής βλάβης κατά ανθρώπων και πραγμάτων...αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση την οποία δεν σκοπεύω να ανοίξω σ'αυτό το σημείο).

 Κάτι άλλο πέρα από αυτό είναι σκέτη δικτατορία κι η ανθρωπότητα είναι ήδη γεμάτη από αυτή. Δεν χρειαζόμαστε μία ακόμα...

Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας