ΥΠΟΘΕΣΗ: ΟΥΖΜΠΕΚΙΚΟ ΒΑΜΒΑΚΙ

Το βαμβάκι είναι ευρέως διαδεδομένο ως πρώτη ύλη για την παρασκευή ρούχων.Ωστόσο,εδώ και δεκαετίες έχει συνδέσει το όνομά του με την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας,τη διαφθορά και τη σχέση του με τη βιομηχανία παραγωγής ενδυμάτων.

 Σύμφωνα λοιπόν με ένα ρεπορτάζ της γαλλικής εκπομπής “Cash Investigation”, η οποία προβλήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη στο κανάλι France 2,το Ουζμπεκιστάν,μια από τις μεγαλύτερες χώρες-παραγωγούς βαμβακιού παγκοσμίως και ταυτόχρονα μια από τις χειρότερες δικτατορίες της υφηλίου,κερδίζει κάθε χρόνο πάνω από 37 δισ. ευρώ από την παραγωγή κι εμπορία του βαμβακιού. Μέχρι εδώ όλα φαίνονται να βαίνουν καλώς...

Στην πραγματικότητα, τα πρώτα μαύρα σύννεφα συγκεντρώνονται όταν το κράτος αυτό μεταφέρει 1 εκατομμύριο ανθρώπους στα χωράφια την περίοδο του μαζέματος του βαμβακιού. Πολίτες κάθε λογής και κυρίως κάθε ηλικίας στοιβάζονται σε λεωφορεία που τους μεταφέρουν από κάθε γωνιά της χώρας. Ακόμα και γιατροί υποχρεώνονται να αφήσουν τα νοσοκομεία και να ριχτούν στα χωράφια για όσο διαρκέσει η συγκομιδή!Φυσικά,η πληρωμή τους είναι πενιχρή και η παιδική εργασία δεδομένη.

Η υπόθεση προκάλεσε τη δημόσια κατακραυγή, ασχέτως αν ακούστηκε λίγο ως καθόλου στην χώρα μας, κι έτσι μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας ρούχων ξεκίνησαν μια εκστρατεία-μποϊκοτάζ του βαμβακιού με χώρα προέλευσης το Ουζμπεκιστάν. Ωστόσο,οι δημοσιογράφοι που διεξήγαγαν την έρευνα δεν έμειναν στα λόγια των εταιρικών κολοσσών και πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα στις εγκαταστάσεις παραγωγής ρούχων στο Μπαγκλαντές, διαπίστωσαν την ύπαρξη βαμβακιού από το Ουζμπεκιστάν στις αποθήκες των εργοστασίων.

Σαν να μην έφθανε αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε το 2016 υπέρ της συνέχισης της συνεργασίας Ε.Ε.-Ουζμπεκιστάν στον τομέα της εισαγωγής βαμβακιού, ισχυριζόμενο ότι “η πίεση που ασκήθηκε από το Κοινοβούλιο συνεισέφερε στη μείωση της παιδικής εργασίας”. 

Έναν χρόνο μετά,η έρευνα της ομάδας της Elise Lucet έφερε στο φως στοιχεία που αποδεικνύουν καθαρά πως η παιδική εργασία όχι μόνο δεν έχει σταματήσει, αλλά ότι οι συνθήκες εργασίας για όλους παραμένουν απάνθρωπες και τριτοκοσμικές, ενώ όσοι είχαν το θάρρος να διαμαρτυρηθούν και να υπενθυμίσουν στους υπόλοιπους εργάτες τα δικαιώματά τους, ήρθαν αντιμέτωποι με την αστυνομική βία και την καθημερινή παρακολούθηση από τις μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος.

Αυτή η ιστορία εξακολουθεί να προβληματίζει και να εγείρει αμφιβολίες. Γιατί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδωσε τόσο επιπόλαια ψήφο εμπιστοσύνης στο ουζμπέκικο βαμβάκι; Κι αν δεχτούμε ότι το καθεστώς προέβη σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις εκδημοκρατισμού των συνθηκών εργασίας, τότε γιατί οι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ουζμπεκιστάν συνεχίζουν να διώκονται από τις αρχές της χώρας; Στην εποχή μας, η πληροφόρηση ρέει άφθονη προς όλους και τελικά οι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα δεν αργούν να έρθουν στην επιφάνεια...

Παρακάτω παραθέτουμε τον αριθμό των ευρωβουλευτών που ψήφισαν υπέρ της επέκτασης της συνεργασίας με το Ουζμπεκιστάν,στις 14/12/2016:567 υπέρ,68 κατά και 69 παρών οι δύο μεγάλοι “συνασπισμοί” του ευρωκοινοβουλίου,σοσιαλδημοκράτες και δεξιοί-φιλελεύθεροι, ψήφισαν δυναμικά υπέρ.

Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας

Πηγές:https://www.francetvinfo.fr/replay-magazine/france-2/cash-investigation/cash-investigation-du-mardi-28-novembre-2017_2478912.html

https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage_en/11047/EU-Uzbekistan%20relations