ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΙ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
2018. Πρόσφυγες, μετανάστες, ακροδεξιά, κλειστά σύνορα, Μεσόγειος, Βαλκάνια, Trump...λέξεις που συνθέτουν το παζλ των ειδήσεων που έρχονται καθημερινά στη δημοσιότητα μέσω των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ας ξαναδιαβάσουμε όμως τις λέξεις από την αρχή: "Πρόσφυγες, μετανάστες, ακροδεξιά", STOP! Ήδη στο μυαλό μας έχει σχηματιστεί μια εικόνα. Ωστόσο, αν φανταστούμε την όλη κατάσταση διαλεκτικά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι θα μπορούσε κάλλιστα στην αρχική μας εικόνα να παρουσιαστεί και το αντίθετο μοτίβο, δηλαδή: "Πρόσφυγες, μετανάστες(κοινώς άνθρωποι) και αριστερά"...πού είναι όμως η αριστερά σήμερα; Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι "για αριστερά ακούμε κι αριστερά δεν βλέπουμε!" στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ας πάρουμε λοιπόν ως παράδειγμα τα 3 μεγαλύτερα πληθυσμιακά κράτη της Ε.Ε., στα οποία και διαδραματίζονται ατέρμονες συζητήσεις για το προσφυγικό- μεταναστευτικό.
A) Ιταλία. Η χώρα που δέχεται ίσως το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην μεταπολεμική της ιστορία. Μετά τις τελευταίες εκλογές του περασμένου Μαρτίου, η κυβέρνηση του Κινήματος 5 Αστέρια(M5S) και της Lega διαχειρίζεται, μάλλον ανορθόδοξα για τα πολιτικά δεδομένα της Ιταλίας, την κατάσταση "κλείνοντας" ουσιαστικά τα λιμάνια της, απαγορεύοντας έτσι στα πλοία των ΜΚΟ να δέσουν σ'αυτά. Σ'αυτό το σημείο όμως δεν μας ενδιαφέρει τόσο η πολιτική της ιταλικής κυβέρνησης, όσο η θέση της ιταλικής αριστεράς (Partito Democratico- PD) στην όλη υπόθεση. Το PD σπαράζεται από εσωκομματικές έριδες μεταξύ των διαφορετικών ρευμάτων σκέψης που το συνθέτουν και πρώην ηγετικών προσωπικοτήτων του που μάχονται για την πρωτοκαθεδρία της ιταλικής αριστεράς. Ως αποτέλεσμα, το PD έχει σχηματίσει την εικόνα ενός κόμματος που δεν δύναται να λύσει τις διαφορές στο εσωτερικό του, πόσο μάλλον να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ρεύμα. Μάταια αριστεροί βουλευτές μιλούν για ανθρωπισμό και κατηγορούν τον υπουργό εσωτερικών Matteo Salvini για την λαϊκιστική και ακροδεξιά ρητορική του. Η αριστερά αποδεικνύεται αυτή τη στιγμή αδύναμη να προσφέρει ουσιαστική και ρεαλιστική "λύση" στο πρόβλημα, γι αυτό και οι επικλήσεις τους ηχούν περισσότερο ως κραυγές αγωνίας για το μέλλον όχι των χιλιάδων ανθρώπων που αναζητούν καταφύγιο στις ιταλικές ακτές, αλλά για το μέλλον μιας αριστεράς που βρίσκεται ήδη σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Β) Γαλλία. Δεύτερος σταθμός η Γαλλία, όπου στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα υπέστη τη χειρότερη ίσως ήττα στην ιστορία του (συγκρίσιμη με εκείνη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015). Τί κι αν ο Μελανσόν με την "Ανυπότακτη Γαλλία" του προσπαθεί να καλύψει το κενό στη γαλλική αριστερή πτέρυγα της Εθνοσυνέλευσης. Η πραγματικότητα δείχνει πως τα πνεύματα στη Γαλλία κινούνται όλο και περισσότερο προς τα δεξιά, κυρίως δε τα άκρα-δεξιά. Από τη "Ζούγκλα του Καλαί" ως το κλείσιμο των συνόρων Γαλλίας-Ιταλίας για τους παράτυπους μετανάστες στη Ventimiglia, οι Γάλλοι σοσιαλδημοκράτες ακούγονται ελάχιστα. Γνωρίζουν ότι αυτή η κρίση έχει διχάσει τη γαλλική κοινωνία, η οποία σε συνδυασμό με τα τρομοκρατικά χτυπήματα (τα πιο τρομερά εκ των οποίων εκτυλίχθηκαν επί προεδρίας Hollande) έχει επιρρίψει επανειλημμένα την ευθύνη στο Parti Socialiste. Κι εκεί, η σοσιαλδημοκρατία βγήκε λαβωμένη, καταφεύγει σε δηλώσεις ανθρωπιστικού περιεχομένου της τελευταίας στιγμής αλλά στην πράξη αποποιείται κάθε ευθύνη.
Γ) Γερμανία. Το SPD, παρά τα εμφανώς μειωμένα ποσοστά του, κατάφερε να συγκυβερνήσει εκ νέου με το CDU της Άνγκελα Μέρκελ και τους Βαυαρούς χριστιανοδημοκράτες του CSU. Και μπορεί η Γερμανία να υποδέχτηκε το 2015 περίπου 1 εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες, όμως κι εδώ το ζήτημα αυτό έρχεται να διχάσει το γερμανικό λαό και τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Από τη μια, το ακροδεξιό AFD αποτελεί 3η δύναμη κι ουσιαστική αξιωματική αντιπολίτευση στη γερμανική Βουλή, κι από την άλλη έχει ξεσπάσει θύελλα στις σχέσεις της Μέρκελ με τους Βαυαρούς ομοϊδεάτες της γύρω από τη στάση της Γερμανίας στο μεταναστευτικό ρεύμα που "απειλεί" την Ευρώπη. Τί έχουν να πουν λοιπόν οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες για όλα αυτά; Δεν φέρουν μερίδιο ευθύνης για το ότι ο γερμανικός λαός τους γύρισε εν πολλοίς την πλάτη και στράφηκε προς τα άκρα δεξιά; Φυσικά, κοινωνιολογικά μιλώντας, οι παράγοντες μιας τέτοιας μεταστροφής είναι πολυάριθμοι. Όμως, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία θεωρείται από τα μεγαλύτερα "μπλοκ" στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή και το να δείχνει μια εικόνα εσωστρέφειας, αναποφασιστικότητας και παραίτησης από τις διεκδικήσεις και τα πιστεύω της, θα έπρεπε να μας κάνει να τρομάξουμε με την τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις στη γηραιά ήπειρο.
Εν τέλει, η παγκοσμιοποίηση, η οικονομική κρίση, το προσφυγικό ζήτημα, οι προκλήσεις με άλλα λόγια της σύγχρονης εποχής, έχουν βρει απροετοίμαστη κι άβουλη την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Τα πάλαι ποτέ προπύργιά της έχουν καταρρεύσει και στη θέση τους ορθώνονται λαϊκιστικά, αδιάλλακτα και απάνθρωπα κάστρα. Γι'αυτό κι η ευθύνη που βαραίνει την ευρωπαϊκή αριστερά είναι πολλαπλάσια σήμερα. Ίσως το ιδεολογικό της υπόβαθρο να είναι αναχρονιστικό ή και ελλιπές για να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις.....καθώς όμως οι Ευρωπαίοι αριστεροί προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη βυθίζεται όλο και περισσότερο σε σκοτεινά και ακραία μονοπάτια...
Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας
Άρθρο της Οικονόμου Στεφανίας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου